Kum, Çelik ve Kabuk! — DuneCrawl İncelemesi

Biz oyuncuların oyunlardan aldığı keyfe doğrudan etkiyen etmenler arasında pek çok madde sayabilecek olsak da listenin başında beraber oynadığımız kişiler yer alacak olsa gerek. Tek kişilik deneyimler için bu ortam sağlanamıyor olsa da bu tür haricindeki oyunlarda oldukça büyük bir yere ve öneme sahip. Misal rekabetçi oyunlarda takım arkadaşlarınız ve düşmanlar sonuca ve dolaylı olarak alacağınız keyfe doğrudan etki ederken Co-Op oyunlarda sistem biraz daha farklı. Bana soracak olursanız Co-Op oyunlarda beraber geçirdiğiniz süre zarfında ilişkiniz de değişiyor gelişiyor hatta belki de istemesek dahi yıpranıp bozulabiliyor.

DuneCrawl için de pekala iyimser senaryoların geçerli olmasını temenni etsek de, iş tamamen sizin ekip sinerjinize bağlı. Kendi deneyimlerime dayanarak şunu söyleyebilirim ki, sonuç hiçbir zaman beni hayal kırıklığına uğratmadı.. A Way Out‘undan It Takes Two‘ya Unravel 2‘den pekala spor oyunlarına her daim keyif alabildim ve o kimselerle geriye dönüp baktığımız vakit yüzlerimizde tebessüm yer etti. Elbet iki kişilik bir süreçte sonuçları görmek daha basit olabilir, ancak olay tamamen sinerjide bitiyor. Sonuçta Counter-Strike sayesinde edindiğimiz o Rus dostlukları da tamamen bu sinerjinin eseri! 😀

Neyse bu kadar gevezelik yeter, bakalım DuneCrawl ve toz dolu çölleri bizleri tatmin edebilecek mi?

Adım adım, kıskaç kıskaç DuneCrawl çölleri

DuneCrawl çölleri bir o kadar büyük olmasına karşın 2 ırkın amansız mücadelesin sonucunda ikisine de dar geliyor diyebiliriz. Atalarından gördükleri bu savaş kısır döngüsünü devam ettirmek ve öbür tarafa üstünlük sağlamak 2 tarafın da yegane amacı. Polloi ırkının bir üyesi olarak biz de Jar Headed veya Ceramist gibi isimlerle anılan düşman grubuna karşın kolları sıvıyor, yengecimiz üstünde veya kendi ayaklarımız üzerinde durmaya çalışırken mücadeleye dahil oluyoruz.

DuneCrawl hikayesi bu temel çatışma üzerine inşa edilmiş desek kabaca özetlemiş oluruz. Esas amacımız bizlere yapılan saldırıyı püskürtmek ve savaşı onların evine denize taşımakken çöllerin gizlediği pek çok sır ve gizemi bu süreçte aydınlatmaya çalışıyoruz. Kimi vakit silahlarımızı bir köşeye bırakıp sözde akreplerle oynayarak rahatlayacağımız bir hayvanat bahçesine kimi vakitse ezeli rakiplerimizin sabit ve hareketli üslerine saldırılar düzenliyoruz.

Özünde western teması ve farklı bir coğrafya üzerinden işlemesi beklenen ilgi çekici temasıyla öne çıkan DuneCrawl ne yazık ki bunu tam anlamıyla başaramıyor. Sunmuş olduğu eşsiz içerik oyun süresine oranla erken yitip gidiyor ve bir noktada yan görev yapma zorunluluğunu da beraberinde getiriyor. Gerçekten ilgi çekici diyebileceğiniz bazı yan görevleri zaten yapacakken bu tarz bir zaruriyet, alacağınız keyfi ve bu uğurda hevesinizi de aşağıya çekiyor. Hikayenin ve görevlerin taşınmış olduğu alanlar yine ilgi çekici dursa da hatırda kalabilecek karakter noksanlığı da genel kapsamda hikayenin potansiyelini aşağıya çeken unsurlardan bir diğeri.

Kaos dolu aksiyon

DuneCrawl’un yapmış olduğu en iyi işin aksiyon tarafında olduğunu söylemek pek zor olmayacaktır. Zaten AlienTrap de oyunlarını açık dünya aksiyon bir Co-Op macerası olarak ifade ederken biz niçin aksini savunalım ki, değil mi?

Yapım çok minik bir ara sahne sunumu sonrasında yine minik bir tutorial akabininde salıyor bizleri uçsuz bucaksız çöllere. Önce yayan diyebileceğimiz kombat mekaniklerini basitçe öğreniyor sonrasında ise yengeç için aynını geride bırakıyoruz. DuneCrawl oyuncuyu sıkıcı ve uzun tutoriallar ile boğmaktansa bir anda açık dünyaya atmayı tercih ediyor ve bana kalırsa da doğru tercih ile iyi bir başlangıç yapıyor.

Buradan sonrasında ekiple beraber yengeçe atlıyor ve zaman zaman görevleri takip ederek zaman zamansa haritada başka yerlere keşif amacıyla aksiyona bodoslama giriyoruz. Yengeç harici aksiyon noktasında fazla bir mekanik karşılamıyor bizleri. Klasik saldırı, savunma, kaçınma ve farklı silahlar çeşitliliğinden temel bulan bu sistem; uzun vadede keyif veriyor denemez. Çeşitli unsurların yerleştirilmesi ile çeşitlilik sağlanmak istenmiş mi evet ancak vuruş hissiyatının bir miktar zayıf kalması ve hedef almanın biraz zorlayıcı olması aksiyon hanesinde birtakım eksileri topluyor.

Haritada daha fazla alan keşfettikçe bu silahların sayısı artıyor ancak özünde sistem aynı olduğundan uzun vadede bazı sorunlarla karşılaşıyor. Karakter bazında birtakım eşyalar veya zırhlar ile de farklı bonuslar veya yeni özellikler katılmak istense de yengeç tarafında olduğu kadar dallanıp budaklanmıyor.

Öte yandan yengeç tarafında işler tamamen farklı. Aksiyon çok daha keyifli ve telaş faktöründen sebep kaostan besleniyor. Biri yengeç kontrolünü sağlarken diğeri toplarla ateş etme rolünde bir diğer kimse ise yengeçin tahrip olan kısımlarını yeşil balçığımsı bitki ile onarma sorumluluğunda. Tüm bu süreci tam bir uyum içinde yönetip savaşlardan zaferle ayrılma çabası ise işin en lezzetli kısmı.

O kadar savaşıyoruz bu yengece hiç mi bakım yapmayalım modifiye etmeyelim. Bu da can değil midir sonuç olarak? Evet biz yengecinin sağlığından keyfinden ve en önemlisi de görünüşünden pek bir sorumlu insanlarız. Ne de olsa üzerinize doğru gelmekte olan dehşete düşüren korkunçlukta bir devasa yengeç herhangi bir yengeçten daha cüretkar değil midir? Bence öyle o yüzden yengecimizi ne şekilde değiştirebileceğimize bir değinelim.

Öncelikle üzerinde yer alan ve ateş gücümüzü oluşturan toplarla başlayalım. Bunların mermisine yine açık dünyada ve mücadele verdiğimiz diğer yengeçlere üstünlük kurarak sahip olabiliyoruz. Yine bunların belli niteliklerini yükseltecek eşyalara da aynı yollarla ulaşabiliyoruz. Bir diğer yengeç güçlendirmesi olan unsur da kıskaçlarımız noktasında bizleri karşılıyor. Yine bir önceki kısımda olduğu gibi mücadeleler ve yapacağımız keşifler sonucunda kıskaçlarımızı, hem görsel hem de nitelik bakımında değiştirecek ve güçlendirecek eşyalar bulabiliyoruz. Kimisi belli bir mermi türünden alınacak hasarı azaltırken kimisi ise pasif bonusların yanı sıra görünüm itibariyle hoş değişimler yaşatıyor.

Yengeç aksiyonu boss savaşlarında da yine bariz bir biçimde yaya olmaya kıyasla keyif veriyor yalnız söylemeden edemeyeceğim bir iki noktada oyun biraz daha yardımcı olmuş olsa fena olmazmış. DuneCrawl’un ilk boss savaşı diyebileceğimiz kısımda biraz vakit kaybetmiş olabilirim bu sebepten. Diğer bosslarda benzer bir sorunla karşılaşmadığımdan üstünde çok vakit kaybetmek de istemiyorum o yüzden yengeç üzerindeki sekansların diğerlerine nazaran daha keyifli olduğunun bir kez daha altını çizip devam edelim.

Hal böyle olunca yengeç üzerindeki aksiyon yaya iken kendimizi içerisinde bulduğumuz aksiyondan daha alıcı bir biçimde dikkat çekiyor. Ha yaya olmanın da kendine göre artıları yok mu derseniz binebileceğiniz tek canlıların yengeç olmaması faktörü bizleri selamlıyor. Diğer canlılara bindiğimiz vakit onların özelliklerini kendimize birer avantaj haline getirebiliyoruz. Evet tam anlamıyla yaya sayılmayız ama bu noktaya bir şekilde gelmem gerekiyordu o yüzden çok da sorgulamayalım lütfen..

Bu canlıların kimisi hızıyla mesafe kat etme süresini kısaltırken kimisi bir eşyayı bir yere taşımanızı kolaylaştırabiliyor. Ancak en çok tercih ettiklerim, yine vahşi doğası ile öne çıkanlar oldu çünkü yaya olarak gireceğim aksiyonu olabildiğince minimize etmek niyetindeydim. DuneCrawl aksiyonu eğer bir şeyler üzerinde sürüş halinde iseniz veya ekip olarak seyretmekteyseniz oldukça keyifli ancak tek kişi iseniz durum biraz daha farklı ki onu da hemen aşağıda ele almış bulunuyoruz.

Ekip online mı offline mı?

DuneCrawl’u bir ekipçe deneyim etmesi, özellikle yengeç dediğimiz canlı üzerinde olan sekansları bir hayli keyifli kılıyor. Geliştirici tek başına oynanması gereken durumlar için bir yamak havasıyla ruh yerleştirmesinde bulunsa da pek başarılı olduğu söylenemez. Bu çaba ve kıvrak bir zeka ürünü ile hikayesel zemin oturtma isteği takdiri hak ediyor ancak işler pek de o şekilde ilerlemiyor. Bu durum pek de iyi çalışıyor değil. Tek başıma olduğum anlarda bir başka yengeç ile savaşacaksam ve o yengeçte kalkan var ise adil dövüştüğümü iddia etmeyeceğim. Kendi yengecimden ya inip direkt diğer yengecin bacaklarına saldırdım veyahut kendimi direkt öbür yengece topla fırlatıp iş bitirici hamlelere odaklandım.

Bir ekip ortamında yengece karşı yengeç aksiyonunu tadına varmak mümkünken teke düştüğümüzde ise bunu sağlamak mümkün durmuyor. Tam anlamıyla bir eziyete dönüşüyor. O yüzden olabildiğince ekipçe girmekte fayda var. Yoksa DuneCrawl’un 15 saate yakın süren deneyimi sizin adınıza pek de iyi sonuçlanmayacaktır.

Oyunun bir başka kısmı olan ve bulmacalar içeren puzzle kısımlarında ise bu durumun tam aksi söz konusu. Bu alanlarda bazen fizik temelli bazense engellerden kaçmak suretiyle geçmeniz gereken bulmacalar yer alıyor. Eğer iki kişiyseniz ve bir diğer kişi sizin biraz önünüzde veya gerinizde kaldıysa sorun yaşanabiliyor.

Sanat tasarımı ve atmosfer

DuneCrawl’un kaos dolu savaşlarının yadsınamaz başarısını takip eden yegane unsur, pekala sanat tasarımı ve atmosfer. Absürt teması ile pek bir uyumlu sanat tasarımı oyunun geçmekte olduğu çevreye yaramış. Çöllerden, denizlere ve görece yeşillik alanlara doku farklı bir biçimde işlense de göze hoş gelen yapısı hiçbir noktada bozulmamış. Benzer bir durumu yengeçlerimiz ve düşmanlarımız için de söyleyebilirim. Çizim tarzları hal ve hareketleri gerçekten dikkat çekiyor, farklı davranışlarını izlemesi keyif veriyor. Misal sizinle savaşan düşmanlar çevresindeki bir eşya patlamaya yakınken sizi unutup yok sayıp bir anda kendi canlarının derdine düşebiliyor.

Tüm bu anlarda müzik ve ses tasarımı da üzerine düşeni layıkıyla yapıyor. Yengecimizin ve karakterimizin tepkileri de kullanmış olduğumuz silahların sesleri de birbirinden farklı ve oldukça tutarlı. Özellikle aksiyona girdiğimiz anlarda bir savaş filmi izliyormuşcasına bir atmosferi sağlayan bu müzikler, minik davul dokunuşları ile de vahşi batı havasını oyuncuya buram buram hissettirmesini biliyor. Bu noktada söylemeden edemeyeceğim, sırf şu durumdan ötürü haritada düşman yengeçler ve üsler arayıp kulaklarımın bayram etmesini amaçlamış olabilirim.

Tüm bunlar ışığında söyleyebilirim ki, DuneCrawl’un aksiyon ve kaostan sonra yapmış olduğu en başarılı iş sanat tasarımı ve atmosfer oluşturma perdesinde yatıyor. Karakterlerden düşmanlara, çevredeki yapıtlardan ses tasarımına oldukça titiz ve detaylı bir çalışma yürütülmüş ve kanımca verilen emek karşılığını bulmuş.

Optimizasyon

DuneCrawl’un kaos dolu dünyası ne yazık ki optimizasyonuna da benzer şekilde yansımış. Aksiyon dozajının tırmandığı bazı anlarda FPS sayacında da merdivenden hızlıca inen sayıların varlığı inkar edilemez. Lakin Alien Trap geçmişine baktığımız vakit yine benzer sorunlar yaşadığını görmek bir nebze de olsa rahatlatıcı çünkü zamanla giderileceği de aşikar. Esas büyük sorunlarımıza geçmeden evvel oyunun erişilebilirlik ve özelleştirme noktasında da pek fazla seçenek sunmadığına değinelim. Çözünürlük, VSync ve bunlar gibi basit ayarlar olarak öne çıkan gölgelendirmeler gibi seçeneklerle beraber geliyor.

Gelgelelim ki bu zamana yayılan süreç, sorunları göz ardı edeceğimiz anlamına da geliyor değil zaten teknik bakımdan yaşanan tek sorun da bu değil. DuneCrawl’un inşa etmiş olduğu fizik tabanlı sistem de zaman zaman işlevini yitirdiğini gözler önüne seriyor.

Misal bir görevde bomba ile dolu bir yükü binek canlım ile taşımam gerekiyor. 4-5 kez bir hatam olmamasına karşın konvoyum sıkıştı ve benim elimden gelmeyen nedenlerden ötürü görevi başa almam gerekti. Hal böyle olunca can sıkmamak pek mümkün olmuyor. Normal bir biçimde başarısız olsam veya kendim işleri zora soksam amenna ama durum hiç de böyle değil. Bu ve bunun gibi örnekler açık dünyada ve diğer görevlerde de başıma geldi. Zaman zaman bir eşyayı zaman zamansa karakterimi bu şekilde sıkışmış bir vaziyette buldum ne yazık ki.

Alientrap tarafından geliştirilen ve yayınlanan DuneCrawl , 5 Ocak 2025 itibariyle çıkmış bulunuyor. Eğer okuyacak farklı incelemeler arıyorsanız 2026 senesinin iddialı metroidvaniaları arasında dikkat çeken MIO Memories in Orbit incelememize de bir göz atabilirsiniz.