İlk Onimusha’dan tam olarak bir yıl sonra piyasaya sürülen Onimusha 2: Samurai’s Destiny, çıktığı yıl oldukça beğenilen bir yapım olmuştu. Çıkışının üzerinden 23 yıl geçtikten sonra remastered versiyonuyla Steam’de tekrardan satışa sunuldu. Dilerseniz önce Onimusha ile geçmişimi açıklayayım ve sonrasında incelemeye geçelim.
Capcom, 4 yaşımdan beri benim favori oyun stüdyomdur. Bunun da en büyük sebebi PS2 döneminde elime geçen ilk üç oyunun ikisinin Capcom oyunu (Resident Evil 4, Devil May Cry 3) olmasından kaynaklı. Haliyle bir oyun, Capcom logosuyla açılıyorsa heyecandan kafayı yerdim çünkü işin ucunun iyi bir şeye bağlandığını bilirdim.
Günlerden bir gün Onimusha 3 elime geçti. Nitekim oyunun kapağında Jean Reno’yu gördüğümde aşırı heyecanlanmış çünkü daha önce hiçbir oyunda ünlü bir oyuncu görmemiştim. Bunun üstüne oyun, Capcom logosuyla açılınca o gün üçüncü oyunu saatlerce oynamıştım. Herhalde Onimusha 3’ü beş-on defa bitirmişimdir. Dolayısıyla Onimusha markasına dair inanılmaz sevgi doluyum. Lakin ilginçtir ki ilk oyunu bir şekilde bulabilmiş olmama rağmen asla ikinci oyunu bulamamıştım. Capcom beni düşünecek olmuş ki Onimusha 2: Samurai’s Destiny’e bir remastered yapma gereği duymuş(!). Bu sayede oyunu deneyim edip şu anda okumaya başladığınız incelemeyi yazabiliyorum.
Hikaye
Onimusha serisi genelde girişte oyuncuya gaz verecek bir sinematik ile başlar ve önemli durumlarda ya bu sinematiklere başvurur ya da oyun içi daha basit sinematiklerle hikayeyi anlatmayı tercih eder. Onimusha 2: Samurai’s Destiny de bu tasvire uyacak şekilde başlıyor. Oda Nobunaga’nın şeytan ordusuyla bir köyü yerlebir ettiğini anlatan bir sinematikle başlıyoruz. Sonrasında ana karakterimiz ekrana geliyor ve yıkılan köyün onun köyü olduğunu öğreniyoruz. Kendi köyünün intikamını almak isteyen ana karakterimiz Jubei Yagyu, içinde Oni güçleri bulunduğunu öğreniyor ve Oda Nobunaga’nın peşine düşüyor. Temel hikayeyi bu şekilde özetleyebiliriz.
Onimusha 2: Samurai’s Destiny, hikayesini sinematiklerle aktarmayı sevse de ekstra olarak karakterlerle konuşarak ve etrafta kitaplar bularak hikayenin detaylarını aktarıyor. Ayrıca oyun, yanınızda olan dört ayrı karaktere de oldukça değer veriyor. Dolayısıyla onların hikayesini de öğrenmek oldukça farklı bir hava katıyor.
Buna rağmen diyaloglar oldukça klişe. 2002 oyunu olduğunu diyaloglar çok bariz bir şekilde belli ediyor. Genelde o yıllarda çıkmış çoğu Capcom oyunundaki diyalogların sığ bir yapısı vardır ve bu oyunda da benzer sıkıntılar mevcut. Normalde dramatik olması gereken sahnelerde oldukça güldüğüm anlar oldu ama eski oyun olduğu için çok sorun etmedim.
Oynanış
Onimusha 2: Samurai’s Destiny, bence serideki en eğlenceli oyun olmamakla beraber bana çok keyifli bir yedi saat geçirtmeyi başardı. Önce ana karakterden sonrasındaysa oynanabilir diğer 4 karakterden söz edeceğim.
Ana karakterimiz Jubei Yagyu, oyun boyunca altı farklı yakın dövüş, üç farklı da menzilli silaha sahip oluyor. Özellikle yakın dövüş silahlarının hepsi birbirinden bağımsız hissettiriyor. İlki klasik katana. Diğerleri ise Oni güçlerini kullanabildiğimiz biraz daha özel silahlar. İlk silahımız Buraitou, temelinde elektrik saldırıları yapabilen güzel bir kılıç. Ben genelde tekil hedefe çok hasar verebilmesinden kaynaklı oyunumun genelinde Buraitou ile oynadım. Her silahta olduğu gibi Buraitou’nun da bir özel saldırısı, özel kombosu, koşarken saldırısı ve charge saldırıları var. Charge saldırılarının üç farklı seviyesi oluyor ve hepsinin kendine has özel animasyonu oluyor.
Diğer silahlar ise Hyoujin-Yari, Senpumaru, Dokoutsui ve Rekka-Ken. Rekka-Ken oyunun resmen sonunda açılıyor ki oyunun büyük bir çoğunluğunu ilk saydığım dörtlüyle geçiriyorsunuz. Bunlar genel olarak element odaklı saldırılar yapan silahlar. Hyoujin-Yari buz saldırısı yapan bir mızrakken Senpumaru rüzgar saldırıları yapmanızı sağlıyor. Hepsinin oynanışı kendine has olduğu için hangisini seçeceğiniz tamamen size kalıyor.
Ayrıca oyunda bir counter-attack (karşı saldırı) mantığı var. Bunun adını kritik saldırılar koymuşlar ve düşmanlar tam size vurmadan önce zamanlamayı tutturarak saldırı tuşuna basarsanız havalı bir şekilde tüm düşmanlara tek atabiliyorsunuz. Oyunun genelinde bunu kullandım ve çok keyifli bir mekanik gerçekten.
Oyundaki güzel mekaniklerden biri ise Şeytan formuna dönüşebiliyor olmamız. Beş farklı büyük ruh topladıktan sonra Şeytan formuna geçiş yapabiliyorsunuz ve kısa süreliğine aşırı güçlü bir halde oluyorsunuz. Şeytan formunu ben genelde bosslara karşı kullandım. Onun dışında pek harcamak istemedim açıkçası.
Boss tarafındaysa çok fazla çeşitlilik var diyemem. İki farklı bossla tam üç defa dövüşüyorsunuz. Oyunda toplamdaysa 5-6 adet boss dövüşü olduğunu hatırlar gibiyim. Bu bossların hepsi birbirinden farklı saldırılar yapıyor ve birbirinden farklı hissettiriyor ama ne yazık ki bazılarıyla hikaye süresince birden fazla kez savaşıyorsunuz. Her savaşımız aslında farklı olsa da özünde yine de biraz sıkıcı hale geliyorlar.
Bir yandan oyun içerisinde etrafta dolaşırken yoldaşlarınıza verebileceğiniz hediyeler buluyorsunuz. Bu hediyeler sayesinde hem bazı eşyalar alabiliyor hem de o karakterlerle aranızı iyi yapıp farklı hikaye parçaları görebiliyorsunuz.
Örneğin ben Ekei isimli karakterle aramı iyi yapmadığım için onun genel olarak hikayesini ve onunla oynadığımız kısımları kaçırdım. Bunu yaşamamak için internetten bir rehbere bakmanızı öneriyorum çünkü oyun bu konuda hiç yardımcı olmuyor. Aldığınız hediyelerin bazıları karakterler için zırh veya silahlar da olabiliyor. Dolayısıyla onlarla oynarken işi kolaylaştırmak için böyle şeylere başvurabiliyorsunuz.
Diğer karakterlerden söz etmişken biraz da onların oynanışından söz edeyim. Dört farklı yan karakterle oyunun bir kısmında oynama şansınız var. Bunlar, onlarla aranızın ne kadar iyi olduğu ve nerede hangi hediyeyi verdiğinize göre değişiklik gösteriyor. Eğer ki yeterli ilişkiyi yakalayamazsanız o karakterlerin hem hikayesini hem de oynanış kısmını da göremiyorsunuz. Şüphesiz bu oyun günümüzde çıkmış olsaydı bu sistem kesinlikle daha basit olurdu. Konu 2002 olunca elbette biraz uğraş gerektiriyor.
Oynadığımız karakterler sırasıyla Kotaro, Oyu, Ekei ve Magoichi isimli karakterler. Kotaro bir ninja olduğu için diğerlerinden çok daha hızlı. Elinde kısa kılıçları ve cebinde kunai’si ile saldırılar yapıyor. Onla oynarken ilerleyen kısımda Roga-Kunai isimli bir silah bulabiliyorsunuz ve bu da Kotaro’nun gücünü ciddi anlamda arttırıyor. Aynı zamanda Kotaro’nun özel hareketi, bir kuklasını çıkartıp görünmez olabilmesi. Dolayısıyla zorluk yaşadığınız zaman Kotaro çok güzel bir kaçış mekaniğine sahip.
Bunun akabinde Oyu ile oynadığımız kısım gelene kadar ana karaktere geri dönüyoruz. Oyu, bir elinde küçük kalkan diğer elinde kılıç ikilisiyle takılan bir karakter. Oldukça düz mantıkla hareket eden bir hareket. Ekstra bir özelliği yok bence ama özel hareketini kullanarak düşmanlara ek hasar verebiliyor ve düşmanlardan sağlık düşmesini sağlayabiliyor.
Ekei ve Magoichi ne yazık ki oynayabildiğim karakterler olmadılar. Lakin gördüğüm kadarıyla Ekei mızrak kullanan bir karakterken Magoichi ile genel olarak menzilli saldırılar yapıyorsunuz. İkisi de diğer karakterlerden çok daha farklı bir oynanışa sahip. Dolayısıyla sizin yerinizde olsam internetten bir rehbere bakıp tüm karakterlerle oynardım. Buna ek olarak bu ekip, oyuncu olarak Jubei’yi kontrol ederken yardımcı rolde de gelebiliyorlar. Örneğin Oyu, bazı oda ve boss savaşlarında birden fazla kez bana yardıma geldi.
Oyunda karakterinizi geliştirmezseniz zorluk oldukça hızlı yükselebiliyor. Karakterinizi geliştirmek istiyorsanız da düşmanlardan gelen ruhları toplayıp biriktirmeniz gerekiyor. Save noktalarında karakterinizi rahatlıkla geliştirebiliyorsunuz. Silahlarınızın yanında ayak, kol ve vücut zırhınızı da geliştirebiliyorsunuz. Ayak zırhı daha hızlı koşmanızı sağlarken kol zırhı saldırı hızınızı arttırıyor ve vücut zırhı da dayanıklılığınıza etki ediyor.
Ayrıca oyunda etrafı gezdiğinizde bazı bulmacalarla karşılaşabiliyorsunuz. Bu bulmacaların bazıları gerçekten zor olsa da oyuna genel olarak keyifli bir hava katıyor. Bunları çözdüğünüzde ekipmanlar veya maksimum canınızı, mananızı arttıran özel eşyalar bulabiliyorsunuz.
Peki yok mu bu oyunun eksisi? Genel olarak her şeyden olumlu bahsettiğimin farkındayım ki oyun bende zaten olumlu bir etki bıraktı ama Onimusha 2’nin kesinlikle büyük eksikleri var. İlk olarak eski oyunlara alışık biri değilseniz girmenizi çok önermem çünkü oyunda sabit bir kamera mevcut. Sabit kamera açısı ya da Fixed Camera, oyunun direktörünün belirlediği şekilde oynamanızı sağlayan ve kameranın sizin kontrolünüz dışında değiştiği bir kameradır. Dolayısıyla bu tarz oyunlarda kamerayı kontrol edemediğiniz için oldukça sorun yaşayabilirsiniz.
Örneğin bir odaya üç farklı kamera koyuyorlar ve karakterle dört adım ilerlediğinizde görüntü değişirken aynı dört adımı geri attığınızda aynı odaya bu sefer farklı yönden bakıyor oluyorsunuz. Bu durum, bu tarz oyunlara alışık olmayan biri için mide bulandırıcı olabilir veya düşmanlarla savaşırken zorluk yaşatabilir.
Aynı zamanda düşmanlar çok hızlı kendini tekrar ediyor. Oyunda Phantom Realm denilen challenge bölgeleri var. Bu bölgelerin neredeyse hepsinin sonunda aynı düşmanla savaşıyorsunuz çünkü farklı düşman yok. Oyunda toplam 8- 9 farklı düşman var. Bu düşmanlarla da sürekli dövüştüğünüz için bir noktadan sonra sıkıcı hale gelebiliyor.
Grafik ve Atmosfer
2002 yılında çıkan oyunda inanılmaz bir bulanıklık mevcuttu. Remastered sürüm ise bu bulanıklığın tamamını ortadan kaldırmış ve daha güzel modeller kullanmış. Dolayısıyla bence çok kötü bir remaster değil ama oyunu genel anlamda 2025 seviyesine de getirmiyor. Oyunu oynarken eski bir oyunu oynadığınıza dair hep bir his kalıyor. Lakin bence oynanmayacak durumda değil oyun.
O dönemin Japonya’sını oldukça güzel yansıttığını düşünüyorum oyunun. Özellikle şeytanların bölgesinde geçirdiğimiz kısımlar veya arkada sürekli çalan minik tınılar, atmosfer açısından bence gayet yeterli bir iş sunuyor. Özellikle Onimusha, bazı ekstraları dolayısıyla oldukça ilginç bir evrene sahip. Mesela şeytanların özel uçaklarının oluşu veya sizin de bir şekilde bazı teknolojik aletlerle karşılaşmanız bence oyunun ilgi çekiciliğini arttırmış. Normalde o döneme uymayacak şeyleri atmosferi destekleyecek şekilde kullanmasını seviyorum ben Onimusha’nın.
Ses ve Müzik
Müzikler noktasında şunu söyleyebilirim. Bence oyundaki hiçbir müzik akılda kalıcı değil ama hepsi aslında iyi müzikler. Hiçbir müziğin bu ortama uymadığını dememekle beraber hiçbirini de muhtemelen gidip dinlemezsiniz. Ben o dönemi çok iyi yansıttığını düşünüyorum müziklerin. Dolayısıyla müziklerin iyi olduğu kanısındayım. Atmosferi desteklemekte de çok iyi olduklarını düşünüyorum. Mutsuz bir ansa mutsuz, savaş anındaysa savaş hissini güzelce verebiliyor. Müzikler işlerini gayet iyi yerine getiriyor. Buna rağmen kimsenin Onimusha 2’nin müziklerini dinlemek için oynayacağını da düşünmüyor veya bunu dile getirmiyorum.
Bana kalırsa ses tasarımı, 2002 yılına göre oldukça başarılı. Sabit kamera açısı yüzünden düşmanların nerede olduğunu göremeyebiliyorsunuz ama sesleri sayesinde onların yönüne doğru saldırılar yaptığım çok an oldu. Bazen yaptıkları saldırıyı anlayıp zamanlamasına göre karşı saldırı dahi yaptım. Ayrıyeten kılıçla düşmanları kesme sesini hep sevmişimdir Onimusha’da. Bence ses tarafında oldukça güzel bir çalışma yapmışlar.
Bug ve Optimizasyon
Oyunu oynarken sanıyorum ki hiçbir bug veya hatayla karşılaşmadım. Sadece bir tane ara sahnede karakterlerin yüzlerinin kaydığını gördüm ki o da benim monitörde başka bir işle ilgilenmem dolayıydı. Onun dışında herhangi bir sorunla karşılaşmadım. Optimizasyon tarafında sistem gereksinimleri minimum RX 560 dese de ben sanmıyorum ki ondan daha düşük bir bilgisayar çalıştıramasın. Oyun görsel anlamda kesinlikle hala eski duruyor. Dolayısıyla çoğu bilgisayarın rahatlıkla açacağını düşünüyorum.
Capcom tarafından geliştirilen ve yayınlanan Onimusha 2: Samurai’s Destiny, 23 Mayıs 2025 tarihinde çıkış yaptı. Eğer farklı bir inceleme okumak istiyorsanız DOOM: The Dark Ages incelememize göz atabilirsiniz.
